Ziekte van Meniere - het begin

| | 3 Reacties

Stel je eens voor. Je bent ineens duizelig. Alles wat je ziet beweegt, maar jijzelf zit stil. Je wordt heel erg misselijk. De duizeligheid komt vanuit het niets. Je hebt nog nooit last van duizeligheid gehad. En opeens is het daar. Je denkt dat je dood gaat, of tenminste dat het zo erg is dat je met de ambulance met sirene naar het ziekenhuis moet omdat het goed mis is. Dat is ongeveer wat ik meemaakte op 6 augustus 2011, een datum die ik niet snel zal vergeten, omdat mijn leven sindsdien niet meer hetzelfde is.

Om een lang verhaal kort te maken: ik heb de ziekte van Ménière. Dat is vast komen te staan na onderzoeken in het ziekenhuis door een KNO arts én na een second opinion in een ander ziekenhuis. Ménière is een aandoening aan het evenwichtsorgaan. Er is nog veel onduidelijkheid over deze aandoening. Waarom iemand de ziekte van Ménière krijgt is niet duidelijk. Hoe het genezen kan worden – zonder grote schade aan het evenwichtsorgaan aan te brengen - ook niet.

Op 6 augustus 2011 had ik 's middags in de tuin gewerkt. Er was er niets aan de hand. 's Avonds had ik nog even wat tv gekeken en niets bijzonders gedaan. Nog even douchen en naar bed. Dat was het plan.Na het douchen gebeurde het. Opeens begon alles te bewegen. Ik kon niet meer staan. Alles bewoog en daardoor raakte ik mijn oriëntatie kwijt. Ik moest gaan zitten, anders zou ik omvallen. Waar ik ging zitten maakte niet uit. Op de grond dan maar. Maar het helpt niet. De duizeligheid stopt niet. Er ging van alles door mij heen: “Wat gebeurt er? Wat moet ik doen? Wat gebeurt er?! Misschien moet ik een ambulance bellen?”. Ik merkte dat beweging de duizeligheid erger maakt. Ik besluit daarom zo weinig mogelijk te bewegen. En zo zat ik minstens een half uur op de harde en koude badkamervloer. Mijn vrouw, Eva, was rustig en analytisch, precies wat ik nodig had. “Je moet gaan liggen”, zei Eva, “misschien helpt dat”. Ik sta op en probeer een paar stapjes te zetten richting slaapkamer. Dat gaat niet. Ik zwalk alle kanten uit, val bijna om en word misselijk van mijn eigen beweging en de beweging van alles om mij heen. Ik zoek steun bij de dichtstbijzijnde muur. “Kruipen dan? Misschien lukt kruipen!”, dacht ik. Ondertussen word ik steeds misselijker. Ik ga kruipen en probeer ondertussen mijn hoofd zo weinig mogelijk te bewegen. Ik doe mijn ogen dicht zodat ik de wereld om mij heen niet zie bewegen. Langzamerhand kom ik dichter bij mijn bed. En eindelijk ben ik er. Het duurde een eeuwigheid, tenminste zo lijkt het. In bed probeer ik zo stil mogelijk te liggen. Zo lig ik daar uren. De misselijkheid ebt weg, doordat ik niet beweeg. Gelukkig val ik uiteindelijk in slaap en lukt het een paar uurtjes te slapen. Als ik rond zes uur 's ochtends wakker word is de duizeligheid over, maar voel ik me heel erg brak en in onbalans. Bewegen voelt absoluut niet fijn en van teveel bewegen word ik weer misselijk.

Ook de dagen er na blijft de onbalans en misselijkheid. Ik krijg last van een raar soort hoofdpijn, het voelt als een strakke band om mijn hoofd, van oor tot oor. Ik kan niet meer helder nadenken, niet meer concentreren, heb een licht gevoel in mijn hoofd, ben heel erg moe en hoor ineens twee pieptonen in mijn oor die er in het echt niet zijn.

Op mijn werk gaat het ook niet. Ik kan niet lang naar een computerscherm kijken. Ik dacht dat het een griepje was en zette door, maar werd op een gegeven moment weer zó duizelig. Alles ging draaien. Gelukkig bracht een collega me thuis, anders was ik gewoon niet thuis gekomen.

Daarna ben ik 6 maanden lang zó duizelig dat ik maximaal een half uurtje een klein beetje kan doen. Daarna ben ik zo duizelig dat ik weer twee a drie uur moet liggen om bij te komen.

Soms voel ik me telkens een beetje duizeliger worden tot het moment dat het niet meer gaat en weer uren lang zo stil mogelijk moet gaan liggen en moet wachten tot het over is. Heel soms gaat het, naar omstandigheden redelijk goed, maar knalt de duizeligheid er zonder enige aankondiging ineens in een paar seconden vol in en kan ik amper in bed komen. Als ik een aanval voel aankomen dan begint het met een licht gevoel in mijn hoofd en “op eieren lopen”. Daarna kan ik niet meer recht lopen en word ik misselijk.

In die 6 maanden ben ik thuis en kom de deur amper uit. Ik ben een gevangene in mijn eigen huis en kan amper van huis en alleen onder begeleiding. De muren komen op me af.. ik kan weinig tot niets, alleen zitten en liggen.

Ik was een gezonde man, maar sinds die ene avond was ik ineens invalide.

Andere blogposts in deze reeks:

Tag: Ziekte van ménière

Deel deze blogpost

3 Reacties

Jeetje, ik heb het gewoon twee keer gelezen om het goed tot me door te laten dringen. Wat een impact moet dit hebben op je leven. De onzekerheid benauwd me. Het niet meer kunnen vertrouwen op je eigen lichaam. Ik ben wel bekend met de ziekte tot op bepaalde hoogte, maar ik wist niet dat het zo ineens kon beginnen en dat het zo lang kon aanhouden. Ik wens jou heel veel sterkte.

Beantwoorden

Het heeft inderdaad een enorme impact op mijn leven en brengt veel onzekerheid met zich mee. Inmiddels is de hevigheid wat afgezakt, maar nog steeds heb ik dagelijks veel last. Ik ga een reeks blogposts schrijven over Ménière en over de impact ga ik het uitgebreider hebben in een volgend stukje.

Beantwoorden

ben 35 jaar en heb ook meniere ik heb ook epilepsie ze dachten dat het terug was ben wel eens vaker beetje duizelig geweesr maar zakte na half uurtje weer in 2016 op miin oude werkplek kreeg ik het gevoel alsof ik epilepsie aanval kreeg voelde het altijd aankomen maar deze zette niet door ik kreeg een draaiduizelingsaanval wat uren aan hield ik zakte door mijn benen bij mijn collegas ik sloeg wartaal uit en zei nee niet weer ik ging op de grond liggen alles draaide vreselijk eng ik kon alleen beetje kruipen werkleider heeft mij in een rolstoel gezet mijn vriend heeft mii opgehaald bii de huisarts aangekomen had ik koorts gekregen een paar maanden later kreeg ik ook zon aanval in de avond en zijn we naar de dokterswacht of naar eerste hulp gegaan de dokter zei :ik hoop niet dat je de ziekte van meniere heb dat bleek na onderzoeken wel zo te wezen ik ben elke dag wel duizelig maar heb niet meer van die grote aanvallen dat ik niks meer kan het is een rot ziekte maar ik zeg niet steeds meer afspraken af alleen als alles echt weer erg draaid ik heb epilepsie en moet daar ook om denken ik ga dan ook niet de weg op op dat moment

Beantwoorden

Neem gember. Drink Ginger Ale, neem gembercapsules of zuig op gembersnoep. Werkt geweldig voor misselijkheid of bewegingsziekte.

Beantwoorden

Laat een reactie achter Ja, leuk! Altijd welkom!

Velden met een * zijn verplicht.

Comments are shown after approval. All links are rel="nofollow".

Reacties worden pas zichtbaar na goedkeuring. Alle links zijn rel="nofollow".

*

*

* Wordt nooit openbaar gemaakt